Hier is het!

Op de Grens/Speciaal

ier is het.
Hier is wát?
Als u er (bij) geweest bent, dan weet u al wat en waar hier is. Voor alle anderen leggen we het even uit.

Eerder meldden we dat er jaren geleden twee oude grensstenen zijn teruggevonden toen een bakspieker, een stenen huisje waarin vroeger brood gebakken werd, geschonken werd aan de museumboerderij van het Ledeboerpark in Enschede.
De grensstenen waren gebruikt als fundering voor het huisje, zodat ze er ongeschonden weer onder vandaan gehaald konden worden.

De twee grenspalen zijn lange tijd liggend in het Ledeboerpark te bewonderen geweest, maar korte tijd geleden - juni 2007 - weer met veel tam-tam overeind geholpen en verplaatst naar hun originele plek op de grens. Althans dat meldden de verantwoordelijken van de Historische Sociëteit Enschede.

Omdat we bij geen van de activiteiten en feestelijke herplaatsing aanwezig konden zijn gaan we nu, een paar weken later, op zoek naar de plek van het evenement.
Dick Taat schrijft “Ga maar eens kijken aan de Aamsveenweg 325”, en die oproep volgen we nu op. Nadat we eerst nog even langsgaan bij de grensovergang Sandersküper voor de actuele situatie daar ter plekke en de nabije omgeving.

Aan de Aamsveenweg zijn weinig huisnummers te vinden en ook huizen en boerderijen zijn er schaars. Van nummer 325 is geen spoor te bekennen.
Gelukkig zijn we alert als we rechts van de weg een ruwhouten slagboom tegenkomen die geflankeerd wordt aan beide zijden van een karrespoor door enorme betonnen legoblokken. Waarvan het nut ons eerlijk gezegd ontgaat.

Wat hier langs de Aamsveenweg nog ontbreekt is een fors bord met de tekst: “Naar de grenspalen >>”, want nu moet een gemiddeld mens toch maar raden wat dat voorstelt daar in de verte onder die boom. Want er loopt hier geen fietspad, alleen een karrespoor tussen de weilanden, en gezien de slagboom denk je al gauw dat een vreemde hier niets te zoeken heeft.

Wij weten beter, en per slot zijn we geen vreemden, we hebben de stenen al eens in het Ledeboerpark ontmoet. We lopen onbeschroomd het karrespoor op, en hoe dichterbij we komen hoe duidelijker het ons wordt dat we goed zitten en dat we op weg zijn naar de heropgerichte grensstenen.

De attractie trekt nog niet erg veel vertierzoekers, we zijn alleen en zodoende kunnen we alles op ons gemak bekijken.
Op de plek zelf aangekomen, zeg ik hardop dat de grens hier niet loopt.
Na bestudering van het prachtige infobord blijkt dat ik gelijk heb. De herplaatste stenen staan in de nabijheid van hun originele plek, maar niet erop.

Verder is dit best een mooie plek: het grondgebied is Nederlands, de oude wilg is Nederlands, de nieuwe hexagonale bank is Nederlands en de nieuwe rode afvalbak is ook Nederlands.
Van wie de grensstenen zelf zijn is de vraag, en ook de grond waarop alles staat kan inmiddels best van een Duitse boer zijn.
En ter compensatie van al dat Nederlands, is de tekst op het informatiebord allereerst in het Duits.

Een mooi infobord met een mooie sierpaal erachter. De tekst links is in het Duits en die rechts in het Nederlands.

Hier zijn in één blik álle zeven attracties te zien (v.l.n.r.):
Infobord plus sierpaal, oude wilg, linkse grenspaal, picknicktafel en bank, rechtse grenspaal, afvalbak, en (op de achtergrond, verzonken) de grens zelf.

Op de Grens/Speciaal