De Galgenberg in de winter
Normaal staat gp 84 al op een mysterieus plekje, maar de winterse sferen maken het allemaal nog een tikje dramatischer.
Over mysterieus gesproken. Deze dun geklede figuur komen we meerdere malen tegen. Hij of zij vertoont steeds dezelfde in zichzelf gekeerde houding en lijkt zich afgesloten te hebben van de buitenwereld. Enige vorm van contact tussen ons blijft dan ook uit. Gewoonlijk groeten wandelaars, natuurliefhebbers, hondenuitlaters of joggers elkaar in deze bosgebieden.
De kommiezenhut gaat door de sneeuw nog onopgemerkter op in zijn omgeving dan anders.
Ook vreemd is deze aparte, organisch uitziende en kleurrijke oorbel die aan een boom in de buurt van de kommiezenhut is vastgepind.
De winter is aan het afdruipen maar sfeervolle plaatjes zijn hier nog volop te schieten. En dat is ook de reden van ons bezoek. De steden worden nu alleen nog maar door natte moddersneeuwpoelen gesierd. En we willen niet al te snel ontwennen van de winter.
Het meeste verbaast ons de natuur. De winter heeft flink toegeslagen, het is nog maar net februari, de temperatuur is net één dag boven de 4 graden, sneeuw en ijs bepalen nog overwegend het beeld en de bodem is nog bevroren. De natuur reageert dus niet alleen op de buitentemperatuur, maar werkt kennelijk op een intern “klokprogramma”. Want de tekenen van nieuw leven zijn verbazingwekkend talrijk.
Op een bielzenhek zien we deze roze huidkleurige zwam die veel weg heeft van een vrouwentepel.
Deze goudkleurige zwam maakt deel uit van een cluster op een stapel kaphout.
Met wat fantasie lijkt deze dode tak op een gevaarlijke slang. Alleen de kop ontbreekt.
Van deze “waaierzwammen” treffen we er vele aan.
Groene zwammen, vol met nieuw leven.
Groene blaadjes aan de bomen, een teken van de naderende lente. En dat begin februari! |
