Aamsveenwandeling
Op de Grens/Speciaal
 lf grenspalenverzamelaars
treffen elkaar op zaterdag 9 april 2005 bij grensovergang Sandersküper
voor een wandeling door het Aamsveen onder leiding van Harry van
der Sleen en Jan Zwiggelaar.
Eerst gaan we op weg naar
de mooiste steen van Enschede, op een steenworp afstand van de grensovergang.
Niet alleen een mooie steen met aan weerszijden een wapenschild
maar ook raadselachtig vanwege de twee jaartallen: 1755 en 1756.
De theorie is dat deze steen rond de jaarwisseling geplaatst is.
 De
eigenlijke wandeling begint een paar kilometer verderop.
Het
is tegen alle verwachtingen in overwegend stralend weer. Het Aamsveen
is op zichzelf al zeer de moeite waard maar de ligging, tegen de
grens, en de aanwezigheid van een serie indrukwekkende grenspalen,
maakt het extra aantrekkelijk. Het is een overblijfsel van een veel
groter veengebied. Het grootste gedeelte is afgegraven. Hier en
daar zijn er nog wat sporen te vinden van de turfindustrie. Op dit
moment wordt geprobeerd het verveningsproces weer op gang te brengen.
Het gebied is verraderlijk drassig en alleen toegankelijk via een
 wandelpad
en zelfs daar blijven de voeten soms maar ternauwernood droog.
Het pad loopt pal langs de grens afwisselend aan de Duitse
en de Nederlandse kant. Bijna alle stenen zijn zonder moeite te
bereiken. Op een enkel vrij nieuw exemplaar van graniet na, zijn
de stenen erg verweerd. De gidsen Harry en Jan hebben veel kennis
over de grensstenen en de geschiedenis van dit gebied. Sommige stenen
zijn verplaatst of verdwenen. Er zijn er zelf twee gebruikt voor
de fundering van een bakhuis in de buurt.
 Vooral Jan blijkt een geanimeerd verteller
te zijn, hij tovert menige anekdote uit zijn mouw. Als een van de
zeldzaam wordende meestersteenhouwers in Nederland weet hij alles
van steensoorten, manieren van bekappen en het handschrift van elke
steenhouwer.
De vroege lente is een goede tijd voor deze
wandeling. Sommige stenen zijn in de zomer onzichtbaar omdat ze
dan geheel overwoekerd zijn. Op andere plekken staan de varens dan
manshoog en benemen het uitzicht. Toch zijn er stenen die zo opgaan
in het struikgewas dat je er gemakkelijk aan voorbij zou lopen.
 Elke
steen wordt uitvoerig bekeken, besproken, gefotografeerd en beschreven.
Een enkele wordt zelfs beklommen! Zo vordert het groepje gestaag
tot het laatste, meest indrukwekkende exemplaar in zicht komt. Aan
deze steen is te zien hoe ver het veen afgegraven is, de voet is
wel 1,80 meter hoog.
Na afloop van de wandeling wordt er
nog een uurtje nagepraat in restaurant Sandersküper, op de
grens.
Harry heeft zijn map met alle grensstenen van Enschede
bij zich. Elke steen staat op de foto met een uitgebreide beschrijving.
Jan werkt volgens zijn zeggen aan een boekje over de grens.
 De
Aamsveenwandeling is een erg leuke belevenis. De gemeenschappelijke
interesse schept meteen een band. Het is wel een aparte gewaarwording
om niet de enige te zijn met zo'n vreemde afwijking als interesse
in grenspalen. Ik ben onder de indruk van de kennis van Harry en
Jan.
Er zijn al plannen om volgend jaar weer een grenspalenwandeling
te maken.
Aafke de Wijk
Op de Grens/Speciaal
|