Aafke de Wijk, vrouwelijk lid

afke de Wijk uit Zwolle is al lid van de Overijsselse Grenspalen Verzamelaars Club sinds het prille begin. Hoewel voor haar de grens een heel eind verder weg is dan voor de Twentse leden, is ze toch bij veel tochten van de partij.

Profiel van Aafke de Wijk

Datum interview: 11 mei 2004
Leeftijd: 54
Geboren op: 6 januari 1950
Sterrenbeeld: Steenbok
Woont in: Zwolle
Beroep: Glasvezel-engineer
Hobby's: Tekenen, Textiel, Muziek, Grenspalen, Fotografie, Natuur

Hoe ben je er toe gekomen om grenspalen te gaan verzamelen?
In het begin vond ik dat niet echt boeiend. Maar omdat we toch al regelmatig samen wandelden, en ik het grensgebied heel mooi vind, wilde ik best mee. En al heel snel werd mijn interesse gewekt. Er zitten veel meer leuke en interessante aspecten aan de grens en de grensmarkeringen dan ik had gedacht.

Wat spreekt je het meeste aan?
Ten eerste is er het verzamelen, de serie moet compleet. Dat voert ons soms naar vreemde uithoeken. Plekken waar ik anders nooit van mijn leven zou komen. Vaak heel mooie stukjes niemandsland die vrijwel onbetreden zijn.

Waar let je op en hoe ga je te werk?
We willen echt alle stenen, ook de subnummers. Dat gebeurt niet erg systematisch, we pakken een serie hier en dan een daar. En vervolgens blijven we met de gaten zitten die nog gedicht moeten worden.

Hoe ga je te werk bij het vinden van de grenspalen?
Ik heb kopieën gemaakt van de topografische kaart van 1:25000. Daarop teken ik alle bezochte stenen af en noteer ik bijzonderheden.

Fotografeer je zelf ook?
Met mijn digitale camera leg ik de stenen van alle kanten vast. Het zijn gelukkig heel geduldige fotomodellen. Behalve de stenen fotografeer ik ook graag bomen en andere interessante, mooie of grappige objecten die ik tegenkom. Helaas zijn reeën, konijnen en hazen me altijd te snel af.

Wat valt je op tijdens de wandelingen?
Naast het verzamelen ga je je onwillekeurig afvragen waarom de grens loopt zoals hij loopt. Ik ben regelmatig aan het speuren op internet en in de bibliotheek. De informatie is niet makkelijk te vinden, vooral als het om details gaat. Soms zitten er zulke onbegrijpelijke en onlogische hoeken en bochten in de grens, daar moet een reden voor zijn. Waarom wemelt het op de ene plek van de grensstenen en staan ze op andere plaatsen honderden meters uit elkaar? Waarom staan er op sommige stenen wel twee of drie verschillende nummers? De verklaring ligt lang niet altijd voor de hand.

Schrijf je ook wel eens wat over je hobby?
Ik heb inmiddels mijn eigen rubriek Historisch, waarin ik wat van de geschiedenis wil beschrijven.

Wat vind je het mooist aan grenswandelen?
Het mooiste aan het grenswandelen vind ik het “grensgevoel” wat zo goed beschreven is door Martin Willems. De plekken waar we komen, geven me soms het gevoel aan het eind van de wereld te zijn. Sommige gebieden hebben iets mystieks. En het klinkt raar maar de grensstenen hebben een zekere uitdrukkingskracht, een persoonlijkheid, zeker de oude. Het komt misschien door de wetenschap dat ze al eeuwen op die plek staan terwijl de wereld om hen heen veranderde.

Klein en groot

Aafke op een vlonder bij een voormalige grenssteen nr. 154 midden in België

Kom je wel eens mensen tegen tijdens de wandelingen?
De grensbewoners die we ontmoeten, reageren meestal heel aardig. In het begin worden we wat achterdochtig bekeken maar meestal ontspint er zich een leuk gesprek en worden we goed verder geholpen. Echt vervelende dingen kan ik me niet zo herinneren.

Zijn er ook nadelen aan het onderzoeken van de grens?
Er zijn natuurlijk wel eens minder prettige kanten aan het grenswandelen. Doordat we ons soms door dichte bosjes moeten wringen of langs slootkanten lopen waar de brandnetels een meter hoog staan, heb ik al diverse keren teken opgelopen en dat is niet geheel ongevaarlijk. Aan het eind van de wandeling is er daarom meestal een ritueel uitschudden en afkloppen van de kleding. Ook zijn er braamstruiken, prikkeldraad en andere ongemakken waardoor ik niet altijd helemaal ongeschonden thuiskom.

Welke wandelingen zijn je het meest bijgebleven?
Als bijzonder mooi maar ook heel zwaar herinner ik mij diverse tochten door het Haaksbergerveen. Bij de poging om de grens te volgen, moet je van de gebaande paden afwijken. Dan kom je al snel op stukken waar je springend van graspol naar graspol de voeten droog probeert te houden. Uiteindelijk lukt dat niet en dan loopt het niet echt lekker meer. Maar wat is het daar mooi! En waar vind je een plek in Nederland waar je uren kunt lopen zonder iemand tegen te komen? Ik wacht nog op een winter met strenge vorst zodat ik de grensstenen die in de veengebieden op eilandjes en in het water staan met een bezoekje kan vereren.

Op de Grens/Interviews