Hundfeldertocht

Op de Grens/Historisch

Gp 843-D en vier Hundfeldertochtdeelnemers, waaronder Harry van der Sleen (midden).

et weer is bijna te mooi maar toch zijn er grensliefhebbers van heinde en verre gekomen voor de Hundfeldertocht, georganiseerd door Harry van der Sleen en Hyls Heeringa. Het is de bedoeling dat we de stenen 844 tot en met 844-N gaan opzoeken. We doen dat in omgekeerde richting. We lopen vanaf de Knalhutteweg via de de Duitse kant op een goed begaanbaar zandpad dat ongeveer parallel loopt aan de grens. Zoals altijd staan er de nodige jachthuisjes, bijvoorbeeld dit lage exemplaar dat bekleed is met verdroogde sparrentakken, of zijn het oude kerstbomen?

Harry vertelt over de grensstenenwandelroute waar hij en Hyls aan werken. Daarbij zijn het vooral de jagers die moeilijk te overreden zijn om toegang te verlenen tot hun jachtterrein. Later zullen we merken dat zij niet de enigen zijn die niet gediend zijn van bezoekers.
We zijn vrij snel ter hoogte van steen 844-N maar om daar te komen moeten we het pad verlaten. Lopend tussen een sloot en een prikkeldraadversperring, door brandnetels en manshoog riet bereiken we steen N. Daarbij maken we menige fazant aan het schrikken, misschien hebben die jagers wel een beetje gelijk. Vreemd dat deze steen, die niet erg in de loop ligt, volgekrast is met initialen. Zelfs het nummerplaatje is bekrast.

Helaas kunnen we niet bij de steen met het oude nummer 49 (de voorganger van 844-P) komen. Deze staat niet meer op zijn oorspronkelijke plek, hij staat nu midden op een naturistencamping en vanwege het mooie weer is het daar knap druk. Harry heeft weliswaar vooraf toestemming gevraagd en gekregen om het terrein te betreden maar als wij aanbellen weet men van niets. Harry kan praten als Brugman maar wij mogen er niet in. *

We vervolgen onze weg dan maar langs de rand van de akker die naast de camping ligt. Vanaf die plek zien we een grote steen staan, dat moet 844-M zijn, maar uit piëteit met de bewoners van de caravan ernaast, maken we geen foto's.
In het slootje staat 844-L en iets verderop de mooie obelisk 844-K.

Dan weer een klein granieten paaltje 844-J en daarna obelisk 844-H.

Intussen lopen we door een prachtig landschap dat rood gekleurd is door de bloeiende zuring. De mais is nog erg laag en daardoor hebben we een vrij uitzicht. Er zijn hier geen paden langs de grens maar gelukkig is het erg droog zodat we moeiteloos door greppels lopen waar je normaalgesproken alleen met kaplaarzen doorheen kunt. Aan het begin van de wandeling zijn we langs de plek gekomen waar de boerderij Roter Lappen stond. De naam Lappenpad herinnert nog daaraan. Er zijn meer boerderijen afgebroken, de sporen ervan kun je nog zien. Bij de sloop van zo'n boerderij is in 1976 de originele wapensteen 844-G verdwenen. Het vervangende exemplaar heeft een eigen driehoekige omheining.
Achter steen G staat een boerderijtje waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan.

Na steen 844-G lopen we over de restanten van een oude landweer. Zo nu en dan is de begroeiing te dicht, waarna we in het naastgelegen weiland verdergaan.
Tussen G en F vinden we nog een granieten steentje dat maar net boven de grond uit komt. Het lijkt een echte grenssteen maar als er een nummer op staat dan is dat te diep begraven.
Steen 844-F is misbruikt als bevestiging voor prikkeldraad.

Na obelisk E is het tijd voor een pauze in de schaduw onder de wilgenboom bij de stenen die ooit op de plek stonden van de huidige 844-D en -E en later als fundament van een bakspieker dienstdeden. Ze stammen uit 1792 en dragen nog de oude nummers uit 1696: 43 en 44. Ze staan nu als monument vlak bij hun oorspronkelijke standplaats. Helaas is nummer 43 beklad.

(10)

Een paar jaar geleden is hier een kunstmanifestatie geweest met de grens als thema. Misschien zijn de kunstuitingen die we hier zien overblijfselen daarvan.

We vervolgen onze weg richting 844-D, weer een obelisk, en 844-C.

En dan komen we bij de mooiste steen van Enschede: nummer 844-B. We hebben deze steen al eens behandeld bij de eerste grenswandeling van Harry. Deze keer is er iets bijzonders aan de hand: de steen is ingepakt. Niet door kunstenaar Christo die van het verpakken een kunstvorm maakte maar door rupsen die de steen van tot teen insponnen in hun web. Het ziet er heel apart uit.

Terug aan de Knalhutteweg zetten we natuurlijk ook nog 844 en 844-A op de foto al zijn dat niet de mooiste exemplaren. We lopen nog even door naar 843-D die met zijn gezicht de verkeerde kant op staat maar dan lokt onherroepelijk het terras en de koude pils. Harry en Hyls bedankt, het was weer een geslaagde tocht.

Aafke de Wijk [5 juni 2010]

* Harry van der Sleen: “Inmiddels heb ik telefonisch contact opgenomen met de dame van de naturistencamping met wie ik de afspraak voor toegang gemaakt had. Zij nam alle schuld op zich voor deze communicatiestoring en bood haar excuses aan. Zij had dus onze komst niet bij de juiste mensen aangekondigd. Ze vertelde mij dat we in het najaar een uitnodiging krijgen voor een tweede poging. We moeten dan maar eens zien of daar genoeg animo voor is.”

Op de Grens/Historisch