De Werthepoal
Dick Taat (links) en Haar Hendrik bij de Werthepaal (1968) [23 mei 2009]
Hij moest een einde maken aan voortdurende twisten over het veengebied. In Duitsland is het maaiveld veel lager. Al heet het daar Bennekampshaar. (Een Haar is een hoger gelegen strook grond.) Daar sta ik dus. Het was toen behoorlijk koud. Vandaar die grote pet. Haar Hendrik woont daar dichtbij aan de grens. De naam van zijn boerderij staat op oude topografische kaarten. Hij vertelde, dat in de oorlog landwachters de steen als schietschijf gebruikt hadden, met gevolg heel wat kogelgaten. Jammer, want al wordt de steen nu als Rijksgrenssteen gebruikt, oorspronkelijk is het een echte Markesteen.
De letters zijn mooi "gegraveerd". Aan de "voorkant" staat VM, dat betekent Usseler-Marke. Op de linker zijkant staat EM, dat is Es-Marke. Op de rechter zijkant staat BM, dat is Buurser-Marke. Onder VM staat een x en het jaartal 1774. Op oude stafkaarten staat hij aangegeven als "Paal". Tussen Gs 31 en Gs 32. Tegenwoordig is het daar allemaal 840!
Hij is nu (m.i. wederrechtelijk) voorzien van een metalen nummerplaatje en stevig in de grond op een fundament geplaatst. De paal is verankerd op een fundament, genummerd als rijksgrenssteen, op het fundament.
Iets te veel van het goede, volgens mij, maar zelfs voor de (geïnteresseerde) leek overduidelijk. Er staat een heel verhaal op het blauwe bord. Met kaartfragmenten van 1690 van de "gesworen" landmeter Heinrich Berteling in naam voor de Bisschop van Munster. Bij de Werthepoal is punt 45 van enkele fietsroutes. Vergeleken met 1968 is hier wel sprake van iets te veel "straatmeubilair". Gelukkig is er een stevig houten hekwerk als bescherming. En om bezoekers attent te maken op het bijzondere karakter van deze "Paal". Dat hek staat er ook niet voor niets, want in de tachtiger jaren was de steen zoekgeraakt bij het effenen van de wegen. Het is te danken aan Henny Wennink van de Historische Sociëteit, dat hij is opgespoord. De paal is teruggevonden naast een berg stenen, achteloos ergens op het erf van een "verzamelaar". De politie moest er aan te pas komen, want de (tijdelijke) bezitter had zich er over "ontfermd, omdat hij zo maar aan de kant lag". Een ambtenaar uit Zwolle heeft protocollair bevestigd dat het ging om een waardevol historisch erfgoed. De Duitse grenscontroleurs hebben de kop toen wit geschilderd, maar dat is gelukkig teruggedraaid. Inmiddels hebben Enschede en Haaksbergen veel stenen op de monumentenlijsten geplaatst. Dick Taat, Lonneker
Een deel van op linnen geplakt opvouwbaar topografisch Kaartje No. 418 “BROEKHEURNE”. Verkend in 1881, (oorspronkelijke) schaal van 1:25000. |